خانوم یه نقطه‌ای

2011-12-07T06:16:00.000-08:00

هیچ وقت فکر نمی‌کردم به این جا برسم. یعنی همیشه می‌دانستم که از همه چیز کثافت می‌بارد ولی نمی‌دانستم تا این حد کثیف. چه خیال‌ها داشتم و چه امیدها! هیهات!
آدم گاهی به جایی می‌رسد که دیگر درد را حس نمی‌کند. بی‌حسِ بی‌حس می‌شود. دیگر چیزی زیاد ناراحتش نمی‌کند. به گریه‌اش نمی‌اندازد. اینجا اوج شکست است. اوج تباه شدن. اوج بر باد رفتن. به گا رفتن. نابود شدن.

2011-12-03T00:17:00.000-08:00

چیزی اینجاست. ته گلویم. چیزی شبیه بغض. چیزی درب و داغان کننده. حالم را خراب می‌کند. آستانه‌ی تحملم تحلیل رفته. خودم هم دارم تحلیل می‌روم. روزانه به تحلیل می‌روم. دیگری چیزی نمانده. تنها چس ناله. کارمان شده چس ناله. چس ناله و سیگار. چس ناله و مشروب. چس ناله‌های بی‌اشک. اشک ریختن سخت است. نمی‌توانم بدون ابژه گر‌یه کنم. گریه را در جایی گم کردم. سین می‌گوید: گریه کردن هم دل خوش می‌خواهد. فکر کنم دیالوگ یک فیلم است. فیلم. چقدر فیلم دیدن سخت شده، چقدر کتاب خواندن سخت شده. چقدر نوشتن، سرودن، خواندن، دیدن، لبخند زدن، خوردن، خوابیدن، کابوس ندیدن سخت شده. چیزی نیست. یک دیوار است.
روانپزشک می‌گوید: هورمون نمی‌دانم چی دیگر در مغزت ترشح نمی‌شود و به جایش نمی‌دانم چی ترشح می‌شود. همین است که دنیایت سیاه است. باید قرص بخوری. روان‌کاو می‌گوید: تیپ شخصیتی‌ات این‌طوری است ما فقط کمک می‌کنیم راحت با این موضوع کنار بیایی. مددکار می‌گوید: باید درمانت را ادامه دهی.
من فقط می‌خواهم همه بکشند بیرون از من. من فقط می‌خواهم دست از سرم بردارند. فقط می‌خواهم بدانند تجربه‌ی هر کسی از به گا رفتن خیلی شخصی‌تر از آن است که بتوانند با این چیزها درمانش کنند. من فقط می‌خواهم راحتم بگذارند.
می‌گویم: بدتر از این نمی‌شود، ولم کنید. می‌گویند: می‌شود، خیلی‌ها خودکشی می‌کنند. می‌گویم: من هر روز می‌میرم. نیازی به خودکشی نیست. همین زنده بودن، مرگ است. می‌گویند: این بد است، خیلی بد است، بدترین جاست، باید برگردی و زندگی کنی.
زندگی نمی‌خواهم. زندگی نکرده‌ام. زندگی نمی‌کنم. نمی‌خواهم برای زندگی تلاش کنم. قبلن همه‌ی تلاشم را کرده‌ام. قبلن همه‌ی توانم را صرف کرده‌ام. الان با کدام نیرو تلاش کنم؟ برای چه تلاش کنم؟ برای شکست؟ برای دور باطل؟ برای سیاهی؟
آخ چقدر سیاهی را دوست دارم. من به گا رفتنم را دوست دارم. من به به گا رفتنم عادت کرده‌ام. چرا باید رهایش کنم؟ چرا مگر چیزی به جز این داشته‌ام؟ نباید از دستش بدهم. باید بماند.

دانشگاه تهران، مهد علم و ایمان

2011-11-27T11:06:00.000-08:00

بیشتر آن‌هایی که در دانشگاه تهران درس می‌خوانند یا خوانده‌اند، عن‌هایی هستند که توهم نخبه بودن، باحال بودن، خیلی حالی‌مان می‌شود، همه بیایند و بروند تو کونمان و... دارند. من هر روز با عده‌ی زیادی از این عن و گوزها سر و کار دارم. آقا! اصلن یک فاجعه‌ای هستند. عقم می‌گیرد. قبلن‌ها، فکر می‌کردم این عن‌ها واقعن گه خاصی هستند. ولی بعدترها فهمیدم زهی خیال باطل! هر چقدر فیلسوف می‌گفت که دانشگاه تهران بیخود و چرت و پرت است مگر باورم می‌شد؟ ای خاک بر سر من! گه بودن شاخ و دم ندارد. ولی نشان دادن عمق نفرتم به این قشر آکادمی‌زده‌ی متوهم غیرممکن است. حالم از تک تک مولکول‌های دانشگاه تهران به هم می‌خورد.
از آن بدتر فاجعه‌ی جامعه و مخصوصن خانواده است. من به عنوان یک موجود مفلوک دانشگاه تهرانی، باید خیلی آدم فرهیخته‌ای باشم مثلن. اصلن نمی‌فهمم چرا خانواده‌ی آدم باید به فرزند نره خرشان افتخار کنند؟ آقا جان! من هم یک عنی مثل بقیه‌ی آدم‌های آشغالم. بکشید بیرون از من. اگر ننه بابایم سکته نمی‌کردند همین فردا می‌رفتم انصراف می‌دادم. اصلن چه معنی دارد آدم در یک جای گهی مثل دانشگاه تهران یا هر دانشگاه کله گنده‌ی دیگری به فاک عظما برود؟ زندگی‌م دارد بر باد فنا می‌رود و از در و دیوار دانشگاه تهران عن می‌بارد.

2011-08-28T09:59:00.000-07:00

بُریده‌ام. باید بار و بندیلم را جمع کنم و بروم. خسته‌تر از همیشه اما مثل همیشه. انگار که زندگی یک چرخ کج و معوج است که می‌چرخد و برآمدگی‌هایش مدام توی سر آدم می‌خورد. دیگر به جز یک رویا چیزی ندارم. هیچ چیز. به طرز احمقانه‌ای برای رسیدن به رویایم هر کاری می‌کنم. ولی خسته‌ام. دیگر به معنای واقعی توان ندارم. می‌ترسم. از تکرارها می‌ترسم. اینجا یا آخر دنیاست یا یک سراشیبی تند که می‌رسد به آخر دنیا.
فقط یک آرزو مرز زنده نگه داشتن و زنده به گور کردن من است. دلم می‌خواهد زندگی کنم. زندگی سطحی و مسخره و پوچ. از دنیای خودم خسته شدم.
انگار همه‌ی توانم را برای مبارزه از دست داده‌ام. ولی نمی‌توانم شکست را بپذیرم. یا این آرزو یا زجرکش شدن من.
من که منفعلم. دیگری کاری از من بر نمی‌آید. دیگر هیچ کاری از من برنمی‌آید. جز نفس کشیدن و آرزو کردن.
بریده‌ام.

به جز چای آلبالو فعلا هیچ وبلاگی را به روز نخواهم کرد. ایمیل ندهید، آفلاین نگذارید، توی فیس بوک پیام ندهید، زنگ نزنید، مسیج ندهید. فقط به تنهایی‌ام احترام بگذارید.

2011-08-16T12:55:00.000-07:00

من یک دختر بیست و شش ساله‌ی عن آشغالم که از ذره ذره‌ی زندگی‌اش متنفر است. دختری که با این سن و سال هنوز نمی‌داند چه می‌خواهد و چه باید بکند و بدتر از آن به حد جنون از برنامه ریختن و کسانی که می‌دانند چه می‌خواهند متنفر است. دختری که خیلی خر است و مدام باعث آزار کسانی که صادقانه دوستش دارد می‌شود و عادت دارد به زندگی خودش و دیگران بریند. دختری با تجربه‌های تخمی و خاطراتی که یادآوری‌اشان لحظه به لحظه زندگی‌اش را بیشتر به فاک عظما می‌دهد. دختری که پدر و مادر و خواهرش و حتی خود عنش دوست دارند ازدواج کند ولی واقعن نمی‌تواند کسی را که به دردش بخورد پیدا کند و هر وقت قضیه‌ی ازدواجش جدی می‌شود من اسب رم کرده فرار می‌کند. دختری که کثافت تمام درز و دالان‌های زندگی‌اش را گرفته است و از زمین و آسمان برایش کیر می‌بارد. دختری که شغل مزخرف روی اعصابی دارد و از شغلی که همه‌ی عمر آرزو داشت داشته باشد تجربه‌ی خوبی ندارد. دختری که فکر می‌کند در سی سالگی می‌میرد ولی حوصله‌ی صبر کردن تا آن موقع را ندارد. دختری انگیزه‌ی کافی برای خودکشی ندارد و البته از مرگ می‌ترسد. دختری که دیگر خسته شده. حالش از همه چیز بهم می‌خورد. از آدم‌های انرژی مثبت و زندگی زیباست و برو پیش روانپزشک و این‌ها بیزار است. دختری که دیگر از آرزو داشتن می‌ترسد. دختری که همه‌ی زندگی‌اش مجازی شده. دختری که بهتر است همین حالا که دارد این را تایپ می‌کند برود و بمیرد.

2011-08-14T10:50:00.000-07:00

‌آن تابستان آشغال 88 را یادت می‌آید؟ یادت است یک بار هشت ساعت تمام، بدون وقفه چس ناله کردیم؟ همان موقع‌ها بود که سه نقطه‌ای بر من ریده بوده و رفته بود. من گیج بودم و از همه چیز می‌ترسیدم. من شکسته بودم. تو تمام کینه‌ی مرا گوش کردی. اگر تو نبودی من زیر این همه لجن دفن می‌شدم.
نمی‌دانم تا کی باید ادامه بدهم. شاید اگر تو نبودی من نمی‌توانستم تا همین جا هم بیایم. خیلی آشغال است همه چیز. وقتی تو می‌پرسی: "اوضاعت حالا چطوره؟" واقعن نمی‌دانم چه بگویم. دیگر خسته شدم از بس چس ناله کردم و از زمین و آسمان ایراد گرفتم. خجالت می‌کشم از تو که با حوصله گوش می‌دهی. فیلسوف عزیزم! باید همین چند تا کار آخری را که گفتی انجام دهم. اما می‌ترسم راستی راستی به آخر خط برسم. یعنی این انفعال تمام می‌شود؟
من کجا ایستاده‌ام فیلسوف؟ یک قدم مانده به آخر دنیا؟ کی فرو می‌ریزم؟
یادم است یک شب گفتی که حالت خیلی بد است. گفتی می‌ترسی همه را، حتی مرا، از زندگی‌ات حذف کنی. من می‌دانستم طاقت این را ندارم. این ترس از همان شب تا همین حالا در ذهنم هست. حتی آن لحظه که تکیه داده بودی به اپن و من تکیه به تو داده بودم و تو ناگهان بغلم کردی می‌ترسیدم. ترسی که هیچ وقت واقعی نشد. نگرانی‌ات را که بی غل و غش بود دوست داشتم.
فیلسوف عزیزم! از این که هنوز هستی، هنوز دوست منی، هنوز می‌توانم خصوصی‌ترین فکرهایم را بی‌ترس به تو بگویم ممنونم. می‌دانم واژه‌ی کمی است. اما ممنونم.

2011-08-09T08:56:00.000-07:00

سخته ولی باور کنید هستن هنوز آدمایی که با یه عالمه ادعای باهوشی و باسوادی و روشنفکری و اینا فک می‌کنن رمان خوندن کار مزخرفیه و می‌گن: چرا باید رمان بخونیم؟

2011-08-07T12:44:00.000-07:00

تو خیابون راه می‌رم می‌بینم همه‌ی دخترا از من خوشگل‌ترن؟ چرا آخه؟

نوروز بل

2011-08-06T09:51:00.000-07:00

سال 1585 گیلی و گالشی مبارک.
شه‌مه سال نو مبارک بـِبه.

2011-07-28T08:16:00.000-07:00

تنها سهم حقیقی من از تو اینه:
فقط می‌خوام تو خوشحال باشی.

2011-07-28T05:42:00.000-07:00

در تموم عمرم از کارایی که مثه کار الآنمه متنفر بودم. اینکه هی بشینی پای مانیتور و پروژه‌هایی بنویسی که دوزارم بهشون اعتقاد نداری. بری رو حوزه‌های مدیریت و روانشناسی و این عن بازی‌های کارشناسی کار کنی و کتابای چرت و پرت بخونی. ولی از قضای روزگار این کارو خیلی خوب انجام دادم. ینی اولین باری که از این شرکت یه پروژه گرفتم خیلی شانسی و اتفاقی کارمو خیلی خوب انجام دادم. بعدشم شرکت هی تندتند بهم کار داد. طوری که الآن 5 تا کارو با هم بهم داده. احساس بدی دارم. کار کردن تو شهرکتاب بهم ثابت کرد که آدم هر روز سر کار رفتن نیستم. بزرگترین حسن این کار اینه که زمانش دسته خودمه. لازم نیس هر روز صب پا شم برم سر کار. هر موقع و هر زمان از شب و روز که دلم بخواد می‌تونم کار کنم. این کارو با بدبختی گیر آوردم. اون موقع که رفتم شهر کتاب می‌خواستم به رئیسم بگم دیگه کار نمی‌کنم. ولی فکر کردم شاید اینجا موندنی نبودم.
البته همه چی خیلی عنه. خیلی. همه‌ی آرزوها و علائق آدم یکی یکی جلو چشمش میوفتن می‌میرن. گه کشیده می‌شه تا رختخواب آدم. بعدشم می‌شی یه عنی که همیشه بدت میومد همیچین عنی باشی. ده سال دیگه احتمالن، اگه زنده باشی، زندگی‌ات رو می‌ذاری جلوت و از خودت می‌پرسی این منم؟ این زندگی منه؟ بعدش دلت می‌خواد تو تک‌تک روزای زندگی‌ات عق بزنی. ده سال دیگه به اندازه‌ی صد سال پیر می‌شی.

2011-07-18T11:31:00.000-07:00

تو اخبار می‌گه: به تیم ملی فوتبال زنان ژاپن لقب "بارسلونای فوتبال زنان" دادن. حتی توی این کشورا با این همه ادعای برابری و آزادی و حقوق بشر و همه‌ی این آشغالا زن رو تو سایه‌ی مرد تعریف می‌کنن.

2011-07-18T06:45:00.000-07:00

یک روز ‌می‌روم روی قله‌ی یک کوه زندگی ‌می‌کنم. شب‌ها از آن بالابالاها شهر را نگاه ‌می‌کنم و چراغ‌ خانه‌ها را که یکی یکی روشن می‌شوند. آن پایین حتمن آدم‌هایی از پنجره‌ی خانه‌هایشان چراغ روشن خانه‌ی مرا روی کوه می‌بینند و می‌‌گویند: فکر کنم کسی تک و تنها آن بالا زندگی می‌کند. یعنی او کیست؟ من هم به خود می‌گویم: یعنی کسی هست که هر شب چراغ روشن خانه‌ی مرا تماشا کند؟

2011-07-18T06:37:00.000-07:00

می‌دانی عزیزکم؟ از گذر روزها می‌ترسم. خیلی می‌ترسم. وقتی کسی از هفته‌ی دیگر، ماه دیگر، سال دیگر حرف می‌زند حس ترس و غم همه‌ی تنم را می‌گیرد. چون می‌دانم پشت آن روزها، در دل آینده هیچ چیز خوبی نیست. هیچ چیز که حتی یک ذره از حالا بهتر باشد. چرا باید منتظر شوم؟ منتظر شوم که یک رقم دیگر به سال‌های این عمر مزخرفم اضافه شود؟
عزیزکم!
گاهی حس می‌کنم این جا که من ایستاده‌ام آخر دنیاست. فقط یک قدم تا سقوط به دل یک دره‌ی سیاه و تاریک فاصله دارم. آن وقت نه جرأت آن یک قدم را دارم و نه دل اینجا ماندن را.
عزیزکم!
بیا مرا در آغوش بگیر. نفس‌های تو بوی مرگ می‌دهند. بیا! بگذار در آغوش تو بمیرم.

2011-07-18T02:24:00.000-07:00

آخرش یک روز می‌آیم. مثل همیشه. و تو مثل همیشه با لبخند می‌گویی: چه خبر؟ و من دلم را می‌زنم به دریا. می‌گویم: یک خبر کهنه ولی تو نمی‌دانی. تو کنجکاو نگاهم می‌کنی. من می‌گویم: "دوستت دارم." تو می‌خندی. تو می‌روی. تو گم می‌شوی. مثل بیشتر لیلی‌ها که گم می‌شوند. مثل لیلی‌های دیگر که می‌روند پیش کس دیگری. تو هم می‌روی. مثل همیشه. و من این بار می‌میرم.

2011-07-17T06:15:00.000-07:00

چی شده کس کشا؟ نزدیک انتخابات تخمی‌تون شده بعد دو سال زندونی می‎فرستین مرخصی؟

2011-07-16T10:23:00.000-07:00

چند وقت است که نقاشی نکشیده‌ام؟ دلم برای بوی رنگ روغن تنگ شده است. برای پاستل گچی که تمام زندگی‌ام را رنگی کند. برای صدای قرچ قرچ کنته روی کاغذ دلم لک زده است. برای کشیدن دنیاهای رنگی که فرسنگ‌ها با زندگی‌ام فاصله دارند. دلم پر می‌کشد برای محو شدن، برای گم کردن زمان. برای این که این روزهای زرد بمیرند. برای این‌که به جای کابوس‌هایم خواب نقاشی ببینم، خواب نقاش شدن، خواب رنگی، خواب‌های رنگارنگ.

2011-07-14T11:46:00.001-07:00

یادش بخیر یه زمونی می‌خندیدیم.

2011-07-14T02:16:00.001-07:00

انسانم آرزوست
می‌فهمین؟
انسانم آرزوست.

2011-07-14T02:09:00.000-07:00

عن آقا می‌گوید: من تنها شاعری‌ام که سیگاری نیس. آخر عن آقا! شفیعی کدکنی هم ادعای شاعری ندارد آشغال.

ظهر روز پنجشنبه بیست و سوم تیر ماه 1390

2011-07-14T02:04:00.000-07:00

از تمام ذرات کائنات متنفرم.

2011-07-09T07:26:00.000-07:00

یک غروب سرد زمستانی بود که توی شانزده آذر می‌رفتیم. من و سپیده و علی و سالار. سپیده هی می‌گفت: شعر بخوان! و من می‌خواندم. سر کوچه‌ی عبدی‌نژاد که رسیدیم گفتم: بیایید برویم "اگر". و آن‌ها آمدند. من که بار اولم نبود. اما آن‌ها دل نمی‌کندند. همان یک وجب جا، که گرم بود و خوشرنگ. علی به آقای فروشنده گفت: بیشتر شیفته‌ی فضای این‌جا شدیم. یک بویی می‌آمد آن‌جا که آدم از خوبی‌اش دلش می‌خواست آن بو را بخورد. "اگر" را فراموش نکنید. آن هم در روزگاری که شهر کتاب‌ها شبیه سبزی فروشی شده‌اند و خیابان انقلاب مثل بازار مکاره است.
+

2011-07-08T02:04:00.000-07:00

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است:
سیگار بعد چایی، چایی بعد سیگار

2011-07-07T13:01:00.000-07:00

اینایی که فکر می‌کنن اگه بگن محمدرضا گلزار اصن خوشگل نیس خیلی باکلاس می‌شن.

2011-07-07T03:21:00.000-07:00

خیلی‌ها از من می‌پرسند که بینی‌ام را کی یا کجا عمل کرده‌ام. وقتی می‌گویم که "عمل نکرده‌ام" به سختی باور می‌کند. هیچی همین! فقط می‌خواستم بگویم خیلی حال می‌دهد.

پی‌نوشت: این پست صرفن جهت خودنمایی و پز دادن و این چیزها بود.

2011-07-05T12:06:00.000-07:00

کاش یک دانه از این چوب‌های بلند داشتم که می‌‌شد با آن از اواسط اردیبهشت پرید اواخر آبان ماه.

2011-07-05T05:19:00.000-07:00

سراغم را نمی‌گیری
چه شد افتادم از چشمت؟
منم فانوس لبخندت
غرورت، گریه‌ات، خشمت
اسیرم، خسته‌ام، سیرم
مرا دریاب
می‌میرم.

2011-07-04T08:23:00.000-07:00

یه عکس چن وخ پیش از تو گودر سیو کرده بودم. عکس یه دختره‌ اس که خیلی غمگین دراز کشیده و داره سیگار می‌کشه. دو سه روز پیش گذاشتمش رو والپیپر. یهو متوجه شدم خیلی خیلی شبیه منه. به هر کی نشون دادم تعجب کرد. همه گفتن: خیلی شبیه توئه. حتی مامانم که دیدش با تعجب پرسید: این عکس کیه؟ الآن هر کاری می‌کنم به خودم بقبولونم من نیستم باورم نمی‌شه. ینی همه‌اش فک می‌کنم واقعن منم. دلم می‌خواد برم پیداش کنم بگم چرا اینقدر شبیه منی؟ یه حالت عجیبی مثه منه. انگار غمشو حس می‌کنم با همه وجود.

2011-07-04T01:20:00.001-07:00

یکی‌ئم هس که هیچ وخ نمی‌بخشمش.

2011-07-04T01:19:00.001-07:00

یکی‌ئم هس که خیلی دلم براش تنگ شده.

2011-07-04T01:17:00.000-07:00

یکی هس که یه حس عجیبی بهش دارم.

2011-06-19T06:04:00.000-07:00

من نمی‌دانم آدم اصلن چرا باید امتحان بدهد؟ وقتی اینقدر چیزهای خوب دیگر هست که بدهد چرا امتحان آخر؟ مثلن برود به دیگران توی کوچه و خیابان دست بدهد که اخوت و مودت را هم پرورش داده باشد. مثلن گفتم. خودتان می‌دانید دیگر. همین دیروز برگه‌ام را که دادم دست استاد دیوانه‌وار گریختم. چون استاد داشت برگه‌ام را نگاه می‌کرد. آنوقت شما خودتان تصور کنید آبروی چندین هزار ساله‌ام می‌رفت. یعنی اصلن چرا یک استاد باید وقتی دانشجویش با چشمان مضطرب برگه را می‌دهد به آن نگاه کند؟ در عوض من رفتم توی کانون نشستم و بستنی خوردم. بستنی را یک آقای سیبیلو آورد که یک دو روز پیشش با هم دعوا کرده بودیم. بستنی فالوده‌ای چیز خوشمزه‌ای است. دوست دارمش. بعدش هم دو سه نخ سیگار کشیدم. علی هم آن آخرها آمد و گفت که می‌افتد. اصلن یک جو بدی بود. همه از این که امتحان داده بودند ناراحت بودند. یا کلن من امروز مرخصی گرفتم که درس بخوانم. هیچی نخوانده‌ام. از درس‌هایی که ریاضی دارند بدم می‌آید چون نمی‌شود بافت. من دوست دارم ببافم. اصلن چرا باید جواب یک چیزی مطلقن یک چیزی بشود؟ سر همین امتحان جامعه شناسی 2 سر یک سوال نوشتم: من نظری ندارم. استاد هم نمره‌ی کامل داد. امتحان یا اصلن نباید باشد یا باید اینطوری باشد. من نمی‌دانم این چند هزار سال جامعه‌ی بشری چرا تا به حال چاره‌ای برای امتحان نیندیشیده‌اند؟ بیایید متحد شویم.

2011-06-14T19:51:00.000-07:00

صب بیدار می‌شم چشام سنگینه. می‌فهمم گریه کردم. باید کلی فکر کنم تا بفهمم چرا. یادم نمیاد. دیگه عادت کردم به همه چی. انگار شب قبل یه تاریخ دوره که ربطی به زندگی امروزم نداره. تموم جنون شب قبل. رسمن به گا رفتن باید همچین چیزی باشه.

2011-06-14T11:39:00.000-07:00

اتوبوس توی خیابان که تاریک است، که خلوت است می‌رود. رادیو یک تک نوازی ویولن پخش می‌کند که آدم با شنیدنش می‌خواهد بمیرد. دلم می‌خواهد اتوبوس نایستد. همین‌طور برود. برود و محکم بخورد به کوه و من هزار تکه بشوم. لحظه‌ی مردن باید اینطوری باشد.

2011-06-11T09:35:00.000-07:00

ما زنده به آنیم که چایی بنوشیم

2011-06-07T10:20:00.000-07:00

بدین وسیله خوندن سه فصل اقتصاد و به استادم، پدر و مادر عزیزم، دوستانم بخصوص علیرضا، هم اتاقی‌هام و همه‌ی همراهانی که منو تو این امر خطیر یاری کردن تبریک می‌گم.

2011-06-07T02:26:00.000-07:00

بعد ناهار سرم تو لپ تاپ و هم‌اتاقی‌ام پای سفره:
اون: دستت درد نکنه. خوشمزه بود.
من: خدافظ
اون و من: !!!!!!!!!!!

2011-06-06T22:59:00.000-07:00

می‌خواسّم از این تیریبون استفاده کنم به سایت کوی دانشگا بگم: می‌کنمت.

2011-06-06T22:58:00.001-07:00

اینایی که از این ئیسم میسما سر در نمیارن فق می‌دونن سیاست چیز کثیفیه.

جرم

2011-06-05T20:13:00.000-07:00

بنده واقعن اطلاع نداشتم که قبل انقلاب پراید و دویس شیش و این چیزا هم بوده.

2011-06-03T10:09:00.000-07:00

کار کردن در کتاب‌فروشی یک جورایی است. یعنی یک بخش قشنگ رویایی دارد و یک بخش عن. البته آن بخش رویایی‌اش بر آن بخش عنش می‌چربد. من و سین عزیزم از صبح تا شب می‌رویم کار می‌کنیم. خودمان هم می‌دانیم حمالیم. ما حمال‌های خیلی خوبی هستیم. این را همه می‌دانند. من حمال دو شغله هستم. یعنی برای یک شرکت نمی‌دانم چی چی پروژه‌های علوم اجتماعی می‌نویسم. چشمانم کور می‌شود پای مانیتور. این کار به جز حقوقش کلن عن است. یک کسشعرهایی می‌نویسم. مجبورم هر شب کلی یعنی دو سه تا کتاب بخوانم. یکی از بخش‌های عن کتابفروشی سر کردن با آن یکی فروشنده است که به جز من و سین عزیزم آن جا کار می‌کند. خیلی عن است. مثل سگ هار. اسمش را گذاشته‌ایم: عن آقا. عن آقا مثل دانشگاه تهرانی‌ها خیلی پرمدعاست. فکر می‌کند همه چیز را می‌داند. من مطمئنم کیس بسیار مناسبی است برای این که در دانشگاه تهران درس بخواند. ولی نمی‌خواند. من نمی‌دانم چرا دانشگاه تهرانی‌ها این قدر ادعا دارند؟ مثل اینکه یادشان رفته در ایران چیز مزخرفی به نام کنکور وجود دارد که هر کسی می‌تواند با اندکی خر زدن وارد دانشگاه تهران شود. ما از هفته‌ی دیگر امتحان داریم. من از اول ترم حتی یک کلمه هم نخوانده‌ام. سر بیشتر کلاس‌ها هم خواب بوده‌ام. هفته‌ی پیش سر کلاس حقوق خوابیده بودم. محمد کنار من بلند حرف زد. من پریدم. استاد گفت: ببخشید مزاحم خوابتان شد. سر کلاس تحلیل جمعیت هم همیشه دیر رفته‌ام. هیچ وقت هم تمرین تحویل نداده‌ام. همان هفته‌ی پیش استاد سر کلاس یک تمرین داد. بعد از من پرسید: ورق خودکار داری بنویسی یا از بچه‌ها بگیرم برایت؟ من آدم بسیار عنی هستم. مادرم می‌گوید: یادت باشد رفتی تهران که درس بخوانی. پدرم هم پز می‌دهد دخترم دانشگاه تهران درس می‌خواند. آن‌ها امیدوارند دخترشان مدرک دانشگاه تهران بگیرد و شوهر خوبی بکند. تابستان خوابگاه نداریم. باید بروم دنبال یک پانسیون بگردم. چند ماه است که از خانواده‌ام پول نمی‌گیرم. خودم کار می‌کنم. فکر می‌کنم خیلی باحال هستم. من همیشه از خستگی رو به مرگم. اولین امتحانم مبانی جامعه‌شناسی 2 است. مبانی 1 را نوزده شده‌ام و از این بابت کلی پز داده‌ام. دکتر شریعتی معمولن بیشتر از هفده به نمی‌دهد و من نوزده شده‌ام. من هم یک عن پرمدعای یک دانشگاه تهرانی هستم. دانشگاهی که عن پرورش می‌دهد. همین پست نماد این مدعاست. خدا می‌داند چرا این‌ها را نوشتم.

2011-06-03T09:58:00.000-07:00

احوال حالم را نپرس
من بی‌خبرم
خیلی وقت است
حوالی خانه‌ی تو گم شده است.

2011-06-01T10:55:00.000-07:00

غروب‌ها که از شهر کتاب می‌آیم بیرون، از یک خیابان باریک می‌روم بالا که سوار اتوبوس شوم. همانجا در تاریک روشن خیابان خلوت یک نخ سیگار می‌گیرانم و به یاد تو می‌کشم. سیگارهای هر غروب توی خیابان روزمرگی‌هایم بوی تو را می‌دهند.‏

2011-05-29T11:44:00.000-07:00

رابعه، پروین، فروغ
هر سه جوانمرگ!
کاش لااقل
شاعر خوبی بودم.

2011-05-12T10:03:00.000-07:00

من اینجا بس دلم تنگ است...

2011-04-27T09:49:00.000-07:00

امروز پی بردم که نشستن من رو صندلی با ورود مشتری به مغازه همبستگی مثبت داره.

2011-04-26T09:20:00.000-07:00

ینی من که ترم دوم احضار می‌شم کمیته‌ی انضباطی ترم پنجم اخراج می‌ شم؟

2011-04-26T09:11:00.000-07:00

هاهاها. من در شهر کتاب کار می‌کنم. دلتان بسوزاد و بجزاد.

2011-03-16T12:06:00.000-07:00

هر كي حالمو بپرسه همچنان خره.

2011-03-16T09:57:00.000-07:00

من خواب‌هاي كثيف مي‌بينم. من اينقدر آزادي توي خواب‌هايم را دوست دارم كه دلم مي‌خواهد وقتي بيدار شدم بزنم توي گوش خودم.

2011-03-16T09:54:00.000-07:00

من از هر كس كه بخواهد مرا به بند بكشد بيزارم. من از اين كه كسي مالكم شود بيزارم. من از اين كه كسي شهوتش را پشت عشق پنهان كند بيزارم. من شهوت رام نشده و وحشيانه را دوست دارم. من مردهاي وحشي را كه مرا هم وحشي و آزاد مي‌خواهند دوست دارم. من مردهايي را كه وحشي‌گري مرا دوست دارند دوست دارم. من ديگر هيچ وقت خودم را سانسور نخواهم كرد.

2011-03-16T09:50:00.000-07:00

من ناز و غمزه و عشوه و كرشمه بلد نيستم. من لوس‌بازي در نمي‌آورم. موقع حرف زدن هزارتا پيچ و تاب نمي‌خورم. من اصلن زيبا هم نيستم. من عاشق بي‌قيدي و بي‌تعهدي خودم هستم. من لايق دوست داشتن هستم. من عاشق هر كي شوم همه‌ي عشقم، همه‌ي تنم و همه‌ي احساسم را نثارش مي‌كنم. همين است كه شكننده مي‌شوم. من داغ و آتشينم. عشقم، شهوتم، هوسم و تنم. من داغم.‏

2011-03-16T09:47:00.000-07:00

روزي هزار بار عاشق مي‌شوم. در كوچه و خيابان. عاشق چشم‌هاي يكي، نگاه ديگري. همه‌ي وجود من از شهوت عشق پر مي‌شود. يك نوع بي‌قيدي عجيب همه‌ي تنم را مي‌گيرد. مي‌خواهم با هر كه عاشق او هستم بخوابم. ‏

چهارشنبه سوري

2011-03-15T12:53:00.000-07:00

سور بي‌سور
بي‌آتش‌بازي چشم‌هاي تو.

2011-03-15T03:25:00.000-07:00

چشم‌هايت يك طوري است. انگار ته چشمانت آتش است. نگاهت مي‌سوزاندم. داغ است نگاهت. من زير نگاه داغ تو ذوب مي‌شوم. همه‌ي تن ذوب شده‌ام به طرف تو حركت مي‌كند. ذوب نگاهت مي‌شوم.

2011-03-14T07:22:00.001-07:00

من با كسي ازدواج مي‌كنم كه نخواد شوهرم باشه.

2011-03-14T00:12:00.000-07:00

من: هوووزززززززززسيبتخيببررررررررر (همراه با لرزش بدن بخصوص دست و پا)

مامانم: چي شد؟

من: امروز شاهزاده‌ي قصه‌ها رو ديدم. رعشه گرفتم از عشق.

مامانم: دو نخطه سكوت!

نگاهت آتش است

2011-03-13T08:36:00.000-07:00

تو كه چشمانت قهوه‌اي‌ست

مثل بيشتر آدم‌ها

چطور خورشيد مي‌شود نگاهت

و مرا آب مي‌كند؟

2011-03-05T08:45:00.000-08:00

می‌زند روی شانه‌ام. می‌گوید: شب خوبی داشته باشی. می‌خواهم گریه کنم. بنشینم کنار خیابان و فریاد بزنم: امکان ندارد. امکان ندارد.‏

حشيش خدمتتون هس؟

2011-03-04T08:46:00.000-08:00

عارضم خدمتتون که حشيش سبزه. اگه هم مي‌خوايد بدونيد حال و حولش چقده مراجعه کنيد به شعر "سبز" سروده‌ي حضرت اخوان ثالث. بعله.

2011-03-04T08:39:00.000-08:00

پشت پلک‌هاي من

خورشيد غروب مي‌کند

آن وقت که بيدار مي‌شوم

و روياي تو

مي‌ميرد.‏

2011-03-03T22:19:00.001-08:00

برف که می‌بارد

یاد تو می‌افتم

برف که نمی‌بارد

یاد تو می‌افتم

باران هم.‏

وقتی خورشید

در گوشه‌ی چپ آسمان

سرخ می‌شود

یا در گوشه‌ی راستش

یاد تو می‌افتم.‏

وقتی چشمانم را می‌بندم

تو را می‌بینم

اما کاش

با چشمان باز می‌دیدمت.‏

2011-02-13T08:20:00.003-08:00

فقط حوصله‌ی مردن دارم.

2011-02-13T08:20:00.001-08:00

فقط حوصله‌ی مردن دارم.

2011-02-10T14:39:00.000-08:00

من حاضرم تيكه تيكه بشم ولي هيچ‌وخ ورزش نكنم. لطفن اصرار نفرماييد. من از ورزش كردن بيزارم.

2011-02-10T09:57:00.000-08:00

دوستان عزيز ناسيوناليست!

اينا همون عربان كه مي‌گفتين موش و ملخ مي‌خورن و سگن. بريد از خجالت بميريد. عَنا!

2011-02-10T01:14:00.000-08:00

من گم‌شده‌ام

مرا

در آغوش خيالت

پيدا كن.

2011-02-09T09:45:00.000-08:00

من گم شده‌ام
چه زنده و چه مرده‌ام را
كاش در آغوش تو
پيدا كنند.

2011-02-09T07:34:00.001-08:00

عزيزكم!

2011-02-09T07:21:00.000-08:00

مي‌داني عزيزكم. اميد يك رشته‌ي دراز و سست و به دردنخور است كه يك سرش به قلب آرزوهاي تو بند است معلوم نيست آن سرديگرش به كجا بند مي‌شود. اميد بدترين دردي است كه آدم مي‌تواند به چنگالش گرفتار شود. من مدت‌هاست كه ديگر اين طناب مسخره را از وسط روزگارم پاره كرده‌ام. اميد به هيچ دردي نمي‌خورد. عزيزكم! ولي دور انداختنش خيلي درد دارد. اين رشته‌ي مزخرف آن‌قدر دور زندگي آدم‌ها مي‌پيچد كه جزئي گوشت و خونشان مي‌شود. اما عزيزكم! بايد با حقيقت كنار آمد. اميد را ببر و بيندازش دور. هر چه بيشتر بماند تنگ‌تر خفه‌ات خواهد كرد.

2011-02-02T01:11:00.000-08:00

از خواب‌هايم سر در مي‌آوري. هر از گاهي. آن وقت‌هايي كه فكر مي‌كنم ديگر نيستي توي زندگي‌ام. مي‌آيي. مثل هميشه مغشوش، مضطرب. مثل هميشه دنبال تمامي حس من براي در آغوش كشيدنت. هنوز يادم است. سنگيني‌ات را روي شانه‌ي من انداخته بودي و من با تمام ناتواني‌ام مي‌خواستم راهت ببرم. آن طور مي‌آيي كه تمام وجود مرا به ترس مي‌كشاني و اضطراب. نگرانت مي‌شوم.

وقتي بيدار مي‌شوم سنگيني بار اين پريشاني روي شانه‌هايم است. هنوز هم اين‌جاست. روي شانه‌هايم و توي دلم.

2011-01-31T05:13:00.000-08:00

كاش همسايه‌ي ما يه پسر خوشگل داش. بعد مامانم آش رشته دُرُس مي‌كرد. من چادر گُلي‌گلي سرم مي‌كردم واسه همسايه‌امون آش مي‌بردم. بعد پسره ميومد جلوي در آشو ازم مي‌گرف. دوتامون كلي خجالت مي‌كشيديم. دوسه روز بعدش مامانم با موذي‌گري بهم مي‌گف: فلاني خانوم تو رو واسه پسرش خواستگاري كرده. بعد خونه‌ي ما يه حوض داش. من با خجالت يه گلو بو مي‌كردم و مي‌نداختم تو حوض. همين كه گل ميوفتاد تو آب صداي لي‌لي‌لي... ميومد. كاش!

2011-01-30T12:05:00.000-08:00

هيچ‌وخ نتونستم سن بيشتر از سي سالو واسه خودم متصور شم. هميشه فكر مي‌كنم تو سي سالگي مي‌ميرم. يني اصن نمي‌تونم قبول كنم كه بيشتر از سي سال داشته باشم. منتظرم كه چار پن سال ديگه بميرم. بعد همه‌اش مي‌ترسم تصوراتم اشتباه باشه. بيشتر از سي سالم بشه. خيلي بد مي‌شه اون وخ.‏

2011-01-30T11:56:00.000-08:00

آخ! شاهزاده‌ي قصه‌ها. آخ!

من و داستان

2011-01-29T10:50:00.000-08:00

بعد از داستان نوشتن حس خوبي دارم. يعني هر بار كه يك داستان مي‌نويسم حس آرامش عجيبي همه‌ي وجودم را مي‌گيرد. مهربان مي‌شوم. با همه خوب صحبت مي‌كنم. اين حس تا دوباره خواندن داستان ادامه دارد. وقتي كه مي‌خواهم داستانم را ويرايش كنم همه‌ي وجودم پر از نفرت مي‌شود. حس مي‌كنم چرت و پرت نوشته‌ام. مدام نگرانم. از نوشته‌ام بيزار مي‌شوم. حالم بد مي‌شود. عصبي و بداخلاق و بي‌حوصله، سه چهار بار داستانم را مي‌خوانم و اديت مي‌كنم. اين حس هم تا وقتي كه داستانم را بدهم كسي بخواند ادامه دارد. يعني نه براي اين‌كه بگويند: به به و چه چه و اين حرف‌ها! بارها شده داستان‌هايم را فرو كرده‌اند در چاه فاضلاب و بيرون آورده‌اند. فقط يك جور عجيبي است. بايد كسي بخواند تا من خيالم راحت شود. بارها با فيلسوف در مورد اين ميل عجيب خوانده شدن حرف زده‌ايم. ميل عجيبي‌است واقعن.

مشكل ديگر اين است. استادم پيشنهاد داده است كه داستان‌هايم را جمع كنم تا مرا به ناشرش معرفي كند. ناشر نسبتن معتبري است. علاقه‌ي عجيبي دارد به چاپ داستان جوجه‌نويسنده‌ها. البته استادم جوجه‌نويسنده نيست. كلي كتاب دارد و كلي هم جايزه‌ي ادبي برده است. مرا به نشر آموت هم معرفي كرد. آقاي عليخاني مي‌گويد: رمان بنويس. ولي من نمي‌توانم. پارسال داشتم يك داستان بلند مي‌نوشتم. من مي‌نوشتم و فيلسوف بلافاصله اديتش مي‌كرد. ولي وسط‌هايش واژه كم آوردم. حس مي‌كردم هر جمله‌اي كه مي‌نويسم تكراري است. حالم بهم مي‌خورد. نصف و نيمه ولش كردم. نابودش كردم. فكر كنم فيلسوف هنوز آن جسد نيمه‌جان را نگه داشته است. مشكل من رمان نوشتن است. من پاي داستان كوتاهم. نمي‌توانم طولاني بنويسم. رمان كه ديگر جاي خود دارد. يك بار يكي از منتقدهاي كلاسمان گفت: با اين زبان داستان‌نويسي مي‌تواني به راحتي رمان هم بنويسي! ولي من نمي‌توانم. گمان مي‌كنم مشكل از وبلاگ باشد. به كوتاه‌نويسي عادت كرده‌ام.

چند وقت پيش علي و محسن و محمد داشتند در مورد اين‌كه بروند با هم خانه مجردي بگيرند حرف مي‌زدند. بعد از من و سپيده پرسيدند: كدامتان آشپزي بلديد؟ من گفتم: من. علي رو به محسن گفت: نه. ولش كن. اين نويسنده است. به درد نمي‌خورد. هي مي‌خواهد بنشيند و بنويسد و بخواند. زن بايد خانه‌دار باشد! هر چند من و سپيده بهشان حمله كرديم ولي اين نام نويسنده خيلي كيف داد. تا آن روز اين نام را نسبت به خودم نشنيده بودم. يك بار هم گفتم: نمي‌دانم چرا با وجود اين‌ سيگارهاي خوب من از بهمن كوچك خوشم مي‌آيد؟ علي گفت: چون نويسنده‌اي. گفتم: مگر نويسنده‌ها بهمن كوچك دوست دارند؟ گفت: بله.

2011-01-28T20:19:00.000-08:00

حضرت حافظ مي‌فرماين: بكش دشواري منزل به ياد عهد آساني. خدمتشون بفرمايين: ما هر چقدر فك مي‌كنيم عهد آساني رو يادمون نمياد. يني اصن عهد آساني نبوده. همه‌اش همين گه بوده. ازشونم تشكر كنيد.

2011-01-28T11:40:00.000-08:00

الآن خيلي خوشحالم. چون امشب يه داستان نوشتم.

2011-01-25T05:17:00.001-08:00

گم مي‌شود در اين هياهو
آواز عاشقانه‌ي من

2011-01-19T22:58:00.001-08:00

ديروز براي اولين بار به خودم، دوستانم و از همه مهم‌تر دانشكده‌ي علوم اجتماعي افتخار كردم. ديروز روز خوبي بود.

2011-01-16T06:35:00.000-08:00

عارضم خدمتتون كه بنده فردا امتحان رياضي دارم.

2011-01-13T10:35:00.000-08:00

از اين غم چه حالم نمي‌داني...

2011-01-13T04:14:00.000-08:00

بعضيا اينقدر عنن. خيلي عنن. باور كنيد.

از قضا (1)

2011-01-13T01:28:00.000-08:00

مطمئنم يكي هس كه خيلي منو دوس خواهد داشت از قضا منم خيلي دوسش خواهم داشت.

2011-01-12T00:17:00.000-08:00

الهي! الهيييييييييي! بهم مي‌گه: سرماخوردي؟ دانشگاه قبول شدي؟ تازه وقتي منو بعده مدتها ديد اينقده هول شده بود. دست و پاشو گم كرده بود. هي داشت الكي معطلم مي‌كرد بيشتر باهام حرف بزنه. منم دور از جونتون خر نيستم كه. فهميدم خودم. تازه يه حرفي تو دهنش موند وقتي خدافظي كردم. مي‌خواستم بگم: اينا رو ولش كن. شماره بده. مي‌خواي من شماره بدم؟ ولي خب نگفتم ديگه. زشت بود. نبود؟ غرورم اجازه نمي‌ده خب!‏

2011-01-11T18:33:00.000-08:00

واي! يه كابوس خيلي وحشتناك ديدم. حالا با اين‌كه مي‌دونم كابوس بوده ولي نمي‌تونم باور كنم. همه‌اش فك مي‌كنم يه جاهاييش راست بود.‏

2011-01-11T11:44:00.000-08:00

من يه هم‌اتاقي دارم كه خيلي خوبه। خيلي خوبه‌ها। از همه‌ي هم‌اتاقيام بهتره। مثه خودمون شماليه। البته استانش فرق داره। ولي خب مال كرانه‌ي دلفريب درياي مازندرانه। منم نسبت بهش تيريپ ناسيوناليسم و هم ولايتي و اينا। كاري ندارم।

ولي اين بچه (شيش سال از من كوچيكتره) يه عادت تخمي داره। اونم اينه كه هر فيلم و داستاني رو كه ديده يا خونده واسه آدم تعريف مي‌كنه। يا مثلن يه آهنگ انگليسي مي‌شنوه از آدم مي‌پرسه: فهميدي معنيشو؟ اگه بگي نه واست ترجمه مي‌كنه!

چند بار بهش گفتم خوشم نمياد। حوصله ندارم। اصن چه معني داره فيلمي رو كه ديدي بشنوم؟ به خرجش نمي‌ره।

مثلن هفته‌ي پيش داشتيم مي‌رفتيم سلف شروع كرد به تعريف كردن ماجراي يه مدافع حقوق بشر تو آمريكا। منم فك كردم يه مطلب باحاله كه جايي شنيده। بعدش فهميدم يه فيلمه। يني رسمن قيافه‌ام دو نقطه سكوت شده بود।

بعد يه همشهري داره كه تو يه طبقه‌ي ديگه است। بهش مي‌گيم بك گراند بس كه هميشه تو اتاق ماست। اون مياد پيشش مي‌گه: واسم فيلم تعريف كن! يه بار اومد گفت: درباره‌ي الي رو واسم تعريف كن!!! من فكم رسيده بود به ميز। آخه درباره‌ي الي قابل تعريف كردنه؟ فك كنم تو شهرشون رسمه واسه هم فيلم تعريف كنن। اونم تعريف كرد। اينقدر طول كشيد كه آخرش من مداخله كردم كه زود تمومش كنه।

واقعن موندم چي كار كنم। ثواب داره। يه راهي پيش پام بذاريد।

پي‌نوشت: همون‌طور كه مي‌بينيد نقطه‌ها تو وبلاگم تبديل به । مي‌شن। معلوم نيس چه مرگشه। يني چي اصن؟

2011-01-11T09:16:00.000-08:00

با همه عطف دامنت آيدم از صبا عجب

كز گذر تو خاك را مشك ختن نمي‌كند

...حافظ...

2011-01-10T13:12:00.000-08:00

متنفرم از اينكه بازم فردا صبح تن خسته‌امو به زور از رو تخت بلند كنم। جلوي آينه وايسم موهامو شونه كنم و به قيافه‌ي نكبتم فش بدم। بعد بگم و بخندم و سعي كنم كسي نفهمه اينقدر كثافتم। سخته برام اينهمه دروغه و رياكاري। سخته। چرا تموم نمي‌شم؟ تا كي بايد برم جلو؟

2011-01-10T13:06:00.000-08:00

يني امشب ديگه قبلم پاره‌پاره مي‌شه؟ يني امشب مي‌ميرم؟ يني امشب ديگه اين حس منو مي‌كشه؟ يني امشب ديگه همه‌ي اين بغضا، كابوسا و انتظارا تموم مي‌شن؟

كاش اينجوري باشه.

2011-01-10T10:33:00.000-08:00

آهسته سرت را بگذار روي شانه‌هاي من

مگذار بشكند

خيال در آغوش كشيدنت

2011-01-10T10:22:00.000-08:00

قطار مي‌رود

تو مي‌روي

تمام ايستگاه مي‌رود
و من چقدر ساده‌ام

كه سال‌هاي سال

در انتظار تو

كنار اين قطار رفته ايستاده‌ام

و همچنان به نرده‌هاي ايستگاه رفته

تكيه داده‌ام!

...قيصر امين‌پور...

2011-01-10T09:04:00.000-08:00

حالم بده. دلم مي‌خواد زارزار گريه كنم. موهامو بكنم. خودمو بزنم به در و ديوار. نمي‌دونم چمه. نمي‌دونم چي مي‌خوام. هيچي نمي‌خوام فك كنم. نمي‌دونم از چي ناراحتم. دلم مي‌خواد همه چي رو خرد و خمير كنم. ‏

تبليغات

2011-01-09T10:39:00.000-08:00

از كنار لبوفروشه رد مي‌شيم مي‌گه: شيرين‌تر از هميشه.

2011-01-09T09:43:00.000-08:00

دلم مي‌سوزد براي كمرم

كه دستان تو دورش نمي‌پيچد

خوش به حال آن دستاني كه

شال گردن تو مي‌شود.

2011-01-09T05:20:00.000-08:00

دل هيچ كس برايم تنگ نمي‌شود

نه چشم‌هايت

نه لب‌هايت

و نه حتي گوش‌هايت براي صدايم

حالا خودت به انصاف بگو

چه اهميت دارد اگر

همه‌ي آدم‌هاي دنيا

عاشق من شوند؟

2011-01-09T05:02:00.000-08:00

ديگر هرگز
نام تو را صدا نخواهم زد
خسته شده‌ام
از انعكاس صداي خودم
در كوهستان تنهايي.

2011-01-09T00:22:00.000-08:00

ستاره‌هاي عزيز

ستاره‌هاي مقوايي عزيز

وقتي در آسمان دروغ وزيدن مي‌گيرد

ديگر چگونه مي‌شود به سوره‌هاي رسولان سرشكسته پناه آورد؟

...فروغ فرخزاد...

2011-01-08T12:41:00.000-08:00

منظورم اين نيست
وقتي كه مي‌گويم:
"هيچ كس مرا دوست ندارد"
هيچ آدمي مرا دوست ندارد
منظورم اين است:
تويي كه همه كس من هستي
مرا دوست نداري.

2011-01-08T12:38:00.000-08:00

يني اينايي كه خيلي خوشگلن خيلي خوشالن كه خيلي خوشگلن؟

2011-01-08T12:12:00.000-08:00

مديريت كار فاشيستاست. حالا ببين من كي بهت گفتم.